Het huwelijk van Kirsten kwam onder grote druk te staan. Door seks met anderen en oneerlijkheid waren de problemen verergerd. Kirsten worstelde met de vraag of ze zou scheiden. "In bed praatten we en ik bleef maar twijfelen wat ik nu moest doen. Scheiding intrekken of niet? Ik huilde en zei in mezelf tot God: 'Heer, ik weet het niet meer, u zult me moeten helpen zodat ik niet de verkeerde beslissing ga nemen. Ik geef u mijn leven in uw handen en ik zie wel wat ervan komt.' "

Op mijn 19e ging ik op mezelf wonen in een andere stad. Ik had daar werk gevonden en om daar te gaan wonen was de meest logische stap. Na een tijdje begon ik me erg alleen te voelen en ik weet nog dat ik voor het raam van mijn appartementje stond en riep: geef mij alsjeblieft een lieve vriend. Kort daarop ontmoette ik een jongen in de bus naar het werk. Dezelfde week nog kwamen we in contact en van het een kwam het ander. Een jaar later had ik een andere flat gevonden en hij trok bij mij in.

Na 3 jaar verkering kregen we het wat moeilijk, maar die periode hebben we overwonnen. Na weer 5 jaar, ging ik twee weken bij hem weg. Ik kon het gewoon niet aan dat hij in van alles mij probeerde te overheersen. Ik voelde dat ik geen vrijheid meer had en moest gewoon weg. Ik bad God mij de kracht te geven op op te stappen (en dat nadat we net samen een huis hadden gekocht).

Ik geloofde wel in God, maar nog niet met volle overgave. Thuis ben ik nooit christelijk opgevoed. Mijn vader was Katholiek, mijn moeder streng Gereformeerd opgevoed en beiden hebben zij zich er vanaf gekeerd. Doordat ik weleens ging logeren bij mijn oma (de moeder van mijn moeder) leerde ik wat kennen van het geloof. Ook niet teveel, want mijn moeder wilde absoluut niet hebben dat mijn oma haar geloof bij mij "door de strot wilde duwen". Iets is er toch wel blijven hangen en uiteindelijk ben ik zelf op zoek gegaan naar wat het geloof nou eigenlijk is. En dat resulteerde in mijn vraag aan God mij kracht te geven op het moment dat het voor mij zo nodig was. En die kracht kreeg ik.

Ik ging weer bij mijn ouders wonen. Mijn vriend smeekte, zag in dat hij fout gehandeld had etc, en na twee weken woonde ik weer terug in ons eigen huis. Op mijn 30e, ik had me inmiddels flink verdiept in het geloof, heb ik me laten dopen. Bidden deed ik echter als het me zo uitkwam. Ik was er wel overtuigd dat God bestond, en ik las ook de bijbel en zo, maar toch voelde ik er verder niet veel bij.

Toen ik 31 was gingen mijn vriend en ik trouwen. We voelden ons gelukkig als nooit tevoren, want een week voordat we trouwden ontdekte ik dat ik zwanger was. Op ons huwelijk waren we dus eigenlijk met zijn drietjes. 6 maanden na ons trouwen kregen we een pracht van een zoon. En weer 1 jaar en 10 maanden later een pracht van een dochter. Mijn man wilde zo graag een dochter en we hebben die dus ook gekregen.

En toen begonnen de problemen pas echt. Het was natuurlijk drukker in ons leven en we hadden veel minder tijd voor elkaar. Als de kinderen op bed lagen, lagen wij uitgeblust op de bank TV te kijken. Voor veel meer was geen puf. Mijn man begon te chatten op het internet en begon zich te interesseren voor sex met andere stellen, trio's, parenclubs e.d. Hij vroeg mij of ik dit eens wilde. Ik wilde dit eerst niet, maar na flink pushen van mijn man en zijn stelling "als je het niet probeert, weet je het niet" ben ik overstag gegaan. Ik vond er niets aan, maar omdat mijn man het wel leuk scheen te vinden en ik alles wilde doen om onze relatie weer op de rails te krijgen, had ik zelfs dit voor hem over.

De problemen stapelden zich verder op en ik begon te liegen om de lieve vrede in huis te bewaren. Op van alles zei ik maar ja en amen, om er maar voor te zorgen dat we maar geen ruzie meer zouden kregen en ik gaf ook maar toe in het hele sexgebeuren. Niet alleen buiten de deur, maar ook in onze privesfeer. Het was zelfs zo dat we minstens 3x per week sex moesten hebben anders zaten beneden het gemiddelde, en dat wilde mijn man niet.

Na ongeveer 4 jaar huwelijk ben ik plannen gaan smeden om te gaan scheiden. Ik moest dit in mijn ogen stiekem doen, omdat hij me al meerdere malen gedreigd had mijn kinderen af te nemen of me uit huis te schoppen etc. Met hulp van mijn moeder heb ik me ingeschreven bij diverse woningbureaus voor een andere woning. Dit schoot niet op. De wachttijd is tenminste 6 jaar en voor een urgentieverklaring kwam ik niet in aanmerking omdat de scheiding dan al aangevraagd moest zijn.

Op internet zocht ik alles op m.b.t. scheiding en alles wat daarbij om de hoek komt kijken en uiteindelijk ben ik naar een advocaat gegaan. Zij stelde voor mij de papieren op, ik haalde bij de sociale dienst een verklaring dat ik de kosten van een advocaat niet dragen kon, mijn advocaat zorgde ervoor dat ik nauwelijks iets van haar kosten zou hoeven te betalen en uiteindelijk werd alles op de plank klaargelegd tot het moment dat ik het nodig zou hebben. Ik wilde wachten totdat ik misschien toch nog een huis zou krijgen. Dan kon ik eerst weg met de kindjes, alvorens de scheiding in gang te zetten.

En gedurende dat hele jaar heb ik me suf gebeden voor kracht en moed om e.e.a. steeds maar weer verder door te zetten. En ik heb dat ook allemaal voor elkaar gekregen, maar ondertussen bleef ik mijn man wel steeds voorliegen en deed ik dus van alles stiekem achter zijn rug om. Het feit dat ik dat in mijn ogen niet anders kon, dat ik daar door hem min of meer wel toe gedwongen werd, rechtvaardigde dit voor mij. En intussen maar bidden om mij te vergeven voor al deze zonden en maar gewoon door blijven gaan. Achteraf begrijp ik hier niets van. Maar God heeft mij niet in de steek gelaten.

Inmiddels waren we 5 jaar getrouwd en uiteindelijk vertelde ik dat ik van hem wilde scheiden. Mijn man was totaal overdonderd en weigerde accoord te gaan met iets dat hem door de strot werd geduwd. Op een maandag vroeg ik mijn advocaat de scheiding en de daarbij behorende voorlopige voorziening (dat ik in ons huis mocht blijven met onze kindjes tot het moment van de daadwerkelijke scheiding of tot het moment dat ik een andere woning had gevonden en dat hij dus moest vertrekken) in te dienen. Wel met het verzoek dat het bericht daarvan niet op woensdag door mijn man zou worden ontvangen, omdat dat zijn parttime dag is en ik niet weet hoe hij zou reageren of hij niet op stel en sprong zou verdwijnen met onze kindjes. Ze zou ervoor zorgen.

Op dinsdagochtend vertelde ik hem dat ik deze stap ondernomen had. Hij ging naar zijn werk, alwaar hij wat informatie ging inwinnen en met advocaten ging bellen, over wat hij nou moest doen. 's Avonds ging ik naar het Mariakapelletje bij ons om de hoek om te vragen wat ik nu moest doen. Na wat gesprekken met mijn man had ik al toegezegd om de voorlopige voorziening in te trekken, omdat ik ervan overtuigd was dat hij inderdaad ook het beste met de kindjes voor heeft en hij mij omwille van hen niet het huis uit zou zetten.

Toen ik terug was ging hij naar het kapelletje. Dat Mariakapelletje is voor ons beiden altijd een steun geweest in moeilijke dagen. En toen gebeurde er iets wat niet te verklaren was. Hij kwam thuis en bleef maar op me inpraten dat ik het niet moest doen, dat ik de scheiding ook in moest trekken. Ik had een grote muur om mijn hart en deelde hem dat hij dat kon vergeten. Ik kon het niet meer aan, het leven met hem. Al die jaren dat ik me gekwetst en onderdrukt had gevoeld bij hem, al die sexescapades, al die regels waar ik naar moest leven, altijd maar weer te horen krijgen dat wat ik dacht of voelde dat dat eigenlijk nergens op sloeg en gebaseerd was op drijfzand en dat ik vooral zijn mening over moest nemen … ik kon er gewoon niet meer tegen en ik was vastbesloten dit niet meer te doen.

Na een tijdje kwamen we toch tot een goed gesprek en hij begon in te zien wat ik al die tijd gevoeld had en dat ik zelfs een tijdlang bang voor hem ben geweest. In bed praatten we en ik bleef maar twijfelen wat ik nu moest doen. Scheiding intrekken of niet? Ik huilde en zei in mezelf tot God: "Heer, ik weet het niet meer, u zult me moeten helpen zodat ik niet de verkeerde beslissing ga nemen. Ik geef u mijn leven in uw handen en ik zie wel wat ervan komt. Als het scheiden is dan doe ik dat, als het blijven is dan doe ik dat ook, al ben ik er zelf zeker van dat het eerste de beste oplossing is. Beslist u maar, ik weet het niet meer".

Na een tijdje viel ik in een korte slaap. Toen ik daaruit ontwaakte ontstond er een grote strijd in mij. Een strijd tussen scheiden of blijven, een strijd tussen kwaad en goed, echt een strijd tussen de duivel en God en ik kon er niets aan doen. Ik dacht dat ik gek werd, ik kon niet blijven liggen, maar zitten gaf me ook geen gemak. Dit duurde ongeveer een half uur schat ik en toen werd ik rustig en kon ik me alleen maar weer afvragen of de keuze die ik gemaakt had (en dat was blijven) wel de goede was. Kreeg ik niet weer spijt, zoals al die vorige keren dat ik besloten had om maar weer te blijven? Wat ging ik zeggen tegen al die mensen waar tegen ik had gezegd dat ik er genoeg van had en dat ik mijn man in zijn sop zou laten gaar koken? Wat zou ik doen met de spullen die ik al stiekem had aangeschaft en hoe zou ik me naar mijn moeder moeten opstellen die juist zo graag wilde dat ik ging scheiden? Ik wist het allemaal niet.

Ik vertelde mijn man dat ik ging werken en dat ik gelijk mijn advocaat zo vragen alles terug op de plank te leggen. En wat bleek: een en ander was door een vergissing nog niet ingediend en het terug op de plank leggen was dus heel gemakkelijk. Mijn man is er die nacht ook van overtuigd geraakt dat hij helemaal verkeerd beter is geweest. En dat hij daar enorm veel spijt van heeft.

Ik heb hem woensdag een dagboek gegeven dat ik het laatste jaar bijgehouden had. Een dagboek dat vol staat van woede, frustratie, haatgevoelens, verdriet en machteloosheid. Een dagboek dat ik geschreven heb, precies zoals ik het voelde op dat moment. Alles heb ik daarin beschreven. Woensdagavond is hij begonnen te lezen en hij is hier helemaal door gebroken en zit nu vol schuldgevoelens. Hij zei mij dat hij nu pas echt begrijpt hoe ik mij gevoeld moet hebben. Hij neemt mij niet eens kwalijk dat ik al zolang tegen hem gelogen heb. Ik had immers geen andere keus. Hij zei zelfs dat hij zich afvraagt waar ik al die kracht vandaan heb gehaald om na zo'n 2,5 jaar ellende nog steeds met hem onder een dak te blijven wonen en het maar steeds weer opnieuw te proberen (die kracht heb ik van God gekregen natuurlijk en dat ziet hij nou ook). Hij had in mijn plaats hem allang op straat gezet. Wat een ongeloofelijke eikel is hij geweest (hij gebruikte dit woord maar ook nog een ander vreselijker woord dat ik hier niet wil herhalen). Hij heeft er zo enorme spijt van.

Hij vertelde mij zelfs dat na onze eerste sexafspraak hij barstte van de jaloezie en dat alle volgende afspraken eigenlijk alleen maar waren om te proberen dat gevoel kwijt te raken. En omdat ik maar bleef zeggen dat ik het leuk vond en dat ik het niet voor hem deed, bleef dit maar doorgaan. Maar eigenlijk wilde hij deze afspraken helemaal niet. De eerste was hem zo tegengevallen dat hij geen behoefte meer had aan volgende afspraken. Dit afzweren zou dus ook geen enkel probleem voor hem zijn. Wat een enorme opluchting!

Ik vroeg hem of hij mij kon vergeven. Dat was geen enkel probleem zei hij. "Natuurlijk, na alles wat je met mij heb meegemaakt!" waren zijn woorden. Ik vroeg hem tevens of hij ook aan God vergeving heeft gevraagd voor wat hij gedaan heeft. Dat had hij zei hij, waarop ik dan niet anders kon antwoorden dan "als God jou vergeeft, wie ben ik dan om jou niet te vergeven?" Ik geloof dat dat hem wel goed heeft gedaan.

Mijn moeder kon het niet geloven en ze wil ook niets meer met mijn man te maken hebben. Ik bid tot God dat zij hem ook zal vergeven en dat ik haar hierdoor niet kwijt zal raken en erger nog …dat de kinderen haar niet kwijt zullen raken als oma. Ik heb er het volste vertrouwen in dat dit uiteindelijk wel goed zal komen.

Wat betreft alle anderen, die waren alleen maar blij dat ik dit gekozen had. Het valt eigenlijk dus wel mee. Mijn man praten eindelijk weer eens na jarenlange ellende. Deze crisis is echt nodig geweest om hem te laten inzien dat het zo niet verder kan en mij in te laten zien dat ik voortaan eerlijk moet zijn. Mijn man heeft inmiddels maatschappelijke hulp gezocht en wil er echt aan gaan werken dat hij niet in zijn oude patroon terugvalt. Ik sta open voor alles wat hij gaat doen en ik zal ook niet meer liegen en bedriegen.

En als over een tijdje blijkt dat dit echt gaat werken, zullen we ook relatiebemiddeling gaan vragen. En weet je … het komt goed. Dat vertrouwen heb ik gewoon. Al is mijn liefde voor mijn man inmiddels bijzonder geslonken … dat zal in de tijd wel groeien. We hebben immers hulp van niemand minder dan God. Wat wil je nog meer!

Kirsten, 2003

Keerpunt, 2003. De naam 'Kirsten' is een schuilnaam gekozen om redenen van privacy is gekozen. De echte naam van de hoofdpersoon is bekend bij de redactie. Foto: Hemera Photo objects.