'Mensen belazeren je.'

Het klinkt zo plotseling en schokkend. Want Mia Audina is de vriendelijkheid zelve, voorkomend, positief ingesteld.

,,Als je allemaal hebt meegemaakt wat ik heb meegemaakt, vind je het dan vreemd dat ik wantrouwig word? Als klein meisje ben ik bestolen. Dat doet pijn. Niet vanwege dat geld. Maar als je merkt dat je belazerd wordt, dan doet dat pijn. Ik leerde al heel vroeg dat er mensen zijn die je niet mogen. Mensen die in het begin niet eens naar je kijken. Maar als je dan beroemd wordt willen ze steeds dichter bij je zijn.''

Wie zich realiseert hoe belangrijk het badminton in haar geboorteland Indonesië is, begint iets te begrijpen van de wereld waarin het kleine meisje terechtkwam. Badminton is er belangrijker dan voetbal. Al lang voordat ze als 14-jarige haar land de Uber Cup bezorgde was ze een beroemdheid. Een wondermeisje, de jongste uit een gezin van drie kinderen, dat de harten van miljoenen stal.

Maar jaloerse, veelal oudere, medespeelsters in het nationale team zagen haar eerder als een tegenstander dan als teamgenoot.

,,Als zevenjarige verdiende ik al geld met badminton. Toen ik veertien was had ik alles: auto's, een huis, noem het maar op. Van sponsors en dankzijtelevisie-reclames kreeg ik geld, heel veel geld voor een klein meisje. Er was iemand uit mijn directe omgeving die dat allemaal had geregeld. Die had dat geld. Op een gegeven moment vroeg ik waar dat geld was, want dat wilde ik gebruiken voor mijn moeder die ernstig ziek was geworden. Toen zei hij dat het geld voor hem was, want hij had er keihard voor gewerkt. Dat was toen wel één miljoen gulden.''

Later in Nederland overkwam haar nog eens iets dergelijks. Deze keer ging het om een slordige 50.000 euro, beloofd door een sponsor. ,,Twee dagen voor de rechtszaak ging dat bedrijf failliet. Tja, wat moet je dan?''

De man die de kluit in Indonesië belazerde is een goede bekende. ,,Ik heb hem vergeven. Dat komt door mijn geloof. Ik ben nu geen miljonaire, maar ik verdien genoeg, ik heb een goed leven. Na zulke dingen word je alleen al wantrouwig om jezelf te beschermen. Dan zeg je: tot hier en niet verder.''

Vanaf dat moment hoeft geen enkele buitenstaander zich nog te bemoeien met de zaken van de internationale badmintontopper. Manlief Tylio Lobman regelt alle zaken. ,,Mijn man is een godsgeschenk, het mooiste dat me in mijn leven is overkomen.''

Surinamer Lobman leefde enkele jaren in Indonesië als zanger en zendeling voor de Pinkstergemeente. Ze ontmoetten elkaar op de voor hen meest logische plaats: de kerk. ,,Hij kende me helemaal niet en dat vind ik fijn. Het was liefde op het eerste gezicht.''

,,Ik had al tegen de Here gezegd: ik hoef niet te trouwen. Ik heb zelf geen slechte ervaringen met mannen, maar iedereen weet toch hoe vrouwen door mannen worden geslagen. Toch hoopte ik misschien wel iemand te vinden. Tegelijkertijd had Tylio gebeden voor een vriend, dus niet zozeer voor een vriendin of vrouw. Toen troffen we elkaar. Als mensen zeggen: ik houd van jou, dan wil dat meestal niks zeggen. Dit was anders.''

In 1999 gingen ze naar Nederland. ,,Het was helemaal niet de bedoeling om hier te blijven. We trouwden, een maand later stierf mijn moeder. Ik denk dat ze toen de rust had dat ik goed was terechtgekomen. Na de begrafenis zijn we weer naar Nederland gegaan. Niet alleen om te badmintonnen of geld te verdienen. Ik vind het fijn in Nederland. Maar ik zou nergens anders dan in Rotterdam willen wonen. Ik ben een stadsmens. Ik houd van grote, nieuwe gebouwen.''

Vanuit haar woning heeft ze zicht op de Maas en de Kuip. Haar schoonfamilie vervolmaakt de stad als warm nest voor haar. ,,De tante van Tylio is ook mijn tante. En ik heb hele goede contacten met de voorganger van de Pinkstergemeente.''

Toen ze eenmaal in Nederland was werd er veel werk van gemaakt om haar nog voor de Olympische Spelen van 2000 in Sydney een Nederlands paspoort te bezorgen. ,,Dat dat lukte is ook iets waar de Here een bedoeling mee heeft gehad.'' De Olympische missie liep overigens op een teleurstelling uit. Maar net als andere tegenslagen in haar leven bracht dat haar vertrouwen in de hogere macht niet in gevaar.

,,Mijn geloof is niet gebaseerd op prestaties. Mijn prestaties zijn gebaseerd op het geloof.''

,,Maar een Olympische medaille is wel erg belangrijk voor mijzelf. Je zet bepaalde doelen in het leven. Olympisch goud heb ik nog niet, de Denemarken Open wil ik ook winnen. En het WK. Ik ben nog jong, ik heb nog een paar jaar de tijd. Dat ik zo jong ben begonnen is een voordeel. Ik was ook al heel vroeg volwassen. Toen ik zeven was wist ik al dat de Here mij wereldkampioene zou maken. Ik was nooit iemand van: lange leve de lol. Ik ben misschien drie keer in een discotheek geweest. Zo'n kans om deze dingen te bereiken krijg je niet twee keer in je leven. En dat het bij mij al zo vroeg begonnen is heeft het voordeel dat ik er nu nog steeds ben. Ik ben één van de jongste speelsters aan de top. Zo kan ik nog door tot de Spelen van Peking.''

Voordat ze vorige week zowel in het enkel als in het dubbel goud haalde op het Europees kampioenschap versloeg ze enkele weken geleden de Chinese wereldtoppers op een toernooi in Japan. Mia Audina beleeft momenteel de beste periode van haar carrière.

Mocht ze haar doelen niet bereiken, dan is het haar eigen fout, vindt ze. Het leven aan de top vereist een ijzeren discipline. Als ze niet de wereld rondreist is ze vaak op nationaal sportcentrum Papendal bij Arnhem te vinden.

,,Vroeger reed ik meestal zelf. Maar dat werd gevaarlijk. Dan stapte ik doodmoe in de auto en dreigde ik vaak in slaap te vallen. Tylio maakte zich daar zorgen om. Daarom rijdt hij mij nu naar Papendal.''

Voor de rest is ze nergens liever dan thuis in haar Rotterdamse appartement. ,,Ik wil graag huisvrouw zijn, een vrouw voor mijn man. Omdat ik het druk heb, zeggen veel mensen tegen mij: je moet een hulp nemen. Maar op mijn vrije dagen vind ik het leuk om alles thuis netjes te verzorgen. Ik houd ervan om er voor mijn man te zijn. Ik ben nu zes maanden per jaar weg, ik zie daarom mijn man zo weinig, dat vind ik wel jammer. Een heel enkele keer, net als vorige week bij het Europees kampioenschap, gaat hij mee. Graag was ik wat meer thuis. Mijn carrière is tenslotte niet het enige dat telt in ons leven.''

Later, als haar badmintoncarrière erop zit, komt er meer tijd voor het huishouden. En dan zal ze haar man gaan helpen bij zijn werk voor de kerk. Momenteel is hij bezig met de opname van een gospel-cd. In haar huidige leven komt Mia Audina weinig in de kerk.,,Vaak moet ik op zondag een finale spelen. Nee, ik maak het nooit mee dat mensen me kwetsen of op een vervelende manier opmerkingen maken over mijn geloof. Ik vind juist dat mensen heel respectvol naar mij toe zijn. Ik heb er ook geen moeite mee dat zo veel mensen geen geloof hebben. Ik dwing niemand om gelovig te zijn. Ik wil wel vertellen wat de Heer met mijn leven heeft gedaan.

,,Ik hoef niet naar de kerk om te bidden. Elke dag lees ik de bijbel. Bidden kan overal, daar hoef je je ogen niet voor dicht te doen. Het kan ook op straat. Als ik een junkie zie, dan bid ik voor hem dat de Here hem zal helpen om van zijn verslaving af te komen, om een beter leven te krijgen.

,,Ik bid voor het eten, voor het slapen. Ik bid ook op de baan. Natuurlijk hoop ik te winnen, Hij weet wel wat het beste voor me is. Maar het gaat niet alleen om winnen. Het kan ook mijn eigen schuld zijn als ik verlies, misschien heb ik de tegenstandster onderschat. Als ik verlies, wil dat niet zeggen dat ik daarom de Heer niet meer zal dienen.''