Een kerkbestuur, dat het volledig vertrouwen geniet van de meerderheid van de kerkleden en dat naast predikanten uit zoveel mogelijk leken bestaat, die hun tijd en maatschappelijke kennis en ervaring ten dienste willen stellen van het besturen van de kerk. Een kerkbestuur, dat de predikanten aanspreekt op hun kerntaken: verkondiging van het evangelie, inspireren van de leden, en er “gewoon” zijn voor de leden en hun problemen. Een kerkbestuur, dat zich in haar prioriteiten richt op de plannen zoals geformuleerd op het Uniecongres.

Een kerk besturen is niet eenvoudig. Godsdienst roept altijd sterke emoties op, die van mens tot mens verschillen. Iedereen heeft een eigen geloofsbeleving, en hanteert daarbij eigen normen en waarden. De Adventkerk is hierop geen uitzondering. Het Algemeen Kerkbestuur moet hier vanzelfsprekend zeer zorgvuldig mee omgaan. Een van zijn belangrijkste taken daarbij is “de volkomen beveiliging van Gods werk” (Kerkelijk Handboek, blz. 109; zie ook toelichting op aandachtspunt 2) Dit betreft niet alleen de interne zorg voor de financiën en het personeel maar ook de identiteit, boodschap en uitstraling van de kerk naar buiten toe. Al was het alleen maar omwille van bestuurlijke en democratische grondbeginselen moet het Algemeen Kerkbestuur zich hierbij laten inspireren door de identiteit en de uitstraling, die de Generale Conferentie voorstaat en die wordt onderschreven door de wereldwijde meerderheid van kerkleden.

Ook in Nederland willen alle kerkleden trots kunnen zijn op “hun” kerk. Kerkelijke activiteiten en vooral preken op sabbatmorgen dienen erop gericht te zijn hun binding met de kerk te versterken. Zij dienen ook buitenstaanders aan te spreken. De persoonlijke inzet en het getuigenis van onze predikanten zijn hierbij uiterst belangrijk. De predikanten vormen de levende schakel tussen de kerkleden, de maatschappij en het Algemeen Kerkbestuur. Het is hun belangrijkste taak maar vooral hun bijzonder voorrecht de kerk tot bloei te brengen in de regio waarin zij werken. Een inspirerende predikant en goede pastor bindt leden aan de kerk maar wint die ook onder buitenstaanders! Dr. Richard Elofer, voorzitter van de Israëlische Unie, die onder zijn voorzitterschap tot grote bloei is gekomen, zei ervan: “het eerste wat ik gezegd heb bij mijn aantreden is dat predikanten zich niet langer bezig moeten houden met het werk dat ouderlingen kunnen verrichten. Predikanten moeten er op uit om zielen te winnen voor Gods Koninkrijk, kerken stichten!”

Het Algemeen Kerkbestuur heeft zich de afgelopen jaren goed gekweten van de interne zorg voor de financiën, maar tegelijkertijd passief én actief bijgedragen aan het uithollen van de kerkelijke identiteit in Nederland. Het keek toe, hoe de kerkleer van binnenuit werd ondergraven en deed weinig tot niets om deze te beschermen. Sommige bestuursleden juichten dit proces zelfs toe, zoals meermalen tot uiting kwam in artikelen in ADVENT. Dit is strijdig met alle principes van geloofwaardig bestuur en vereist correctie. Het geeft te denken, dat sommige bestuurders zo druk zijn met “het besturen” van de kerk dat zij geen tijd meer hebben voor de kerntaken van een predikant (zie Verslag Uniebestuur 1997 –2002); en dat voor onze kleine kerk in Nederland met minder dan 4500 leden! Als echter zelfs kostbare werktijd van predikanten gebruikt wordt om te leren “besturen”, dan schiet het middel zijn doel voorbij. Zeker bij schaarste aan predikanten is dan de vraag gerechtvaardigd of wij niet beter de predikanten kunnen laten doen waarvoor zij wel zijn opgeleid en om het kerkelijk bestuur in handen te geven van daarin meer professionele en ervaren kerkleden. Zoals in een voetbalclub de kwaliteit van het management niet perse verbetert door het aanstellen van ex-voetballers, zo biedt ook in een kerk een theologische achtergrond geen garanties voor een degelijk bestuur. Integendeel, de praktijk wijst maar al te vaak uit dat juist in kerken de kwaliteit van het bestuur op velerlei gebied (personeelszaken, financiën, beheer van zorginstellingen met een kerkelijke signatuur enz.) ernstig tekortschiet in vergelijking met de algemeen aanvaarde maatschappelijke norm.

De Adventkerk in Nederland dient dit niet alleen te onderkennen (zie Verslag Uniebestuur 1997 – 2002), maar hier ook actief en in goede samenspraak met de kerkleden iets aan te doen. In tijden van schaarste aan predikanten moeten we zeker geen predikanten weghalen van taken waar ze goed in (horen te) zijn, om ze manager te maken van een kerk. Dit helpt noch de kerk noch de predikant en de kerkleden vooruit. Het besturen van de kerk zal meer dan ooit een constructieve en positieve samenspraak moeten zijn tussen predikanten én leken. We zijn geen kerk van eilandjes, maar een kerk met een belangrijke gemeenschappelijke missie. Wanneer onze bestuurders zich in alle gevallen op professionele wijze hun verantwoordelijkheden nemen, kan veel menselijk leed voorkomen worden en kan dat alleen maar tot zegen van de kerk zijn. Wij moeten weer een schouder-aan-schouder kerk worden waar persoonlijke belangen ondergeschikt gemaakt worden aan het grote doel dat ons als beweging voor ogen staat. Gods hulp en Gods boodschap komt het beste tot z’n recht waar broeders en zusters in saamhorigheid werken.

De Initiatiefgroep Uniecongres 2002 wil daarom de volgende initiatieven nemen.

1. De benoeming van een Algemeen Kerkbestuur, dat bestaat uit leden die de wereldwijde identiteit en uitstraling van de Adventkerk van harte willen koesteren en uitdragen en die er actief op willen toezien dat de predikanten in Nederland hun werk en evangelisatie dienovereenkomstig uitvoeren.

2. Predikanten slechts bij hoge uitzondering benoemen in 100% bestuurlijke functies, zodat zij zich zoveel mogelijk kunnen wijden aan hun pastorale en -meer nog- evangelisatietaken, en tegelijk landelijke bestuurstaken zoveel mogelijk in handen leggen van professioneel deskundige en ervaren kerkleden, die hier hun tijd en inzet aan willen en kunnen besteden.

3. Het indienen van een motie, waarin met het oog op de vergrijzing en groei onder allochtonen binnen de Nederlandse Unie wordt aangedrongen op het vrijmaken van meer betaalde menskracht voor goede algemene pastorale zorg en specifieke evangelisatie onder minderheden dan voor bestuurlijke taken dan wel bijzaken op het gebied van oecumene enz.

4. Het aantrekken van enthousiaste Adventistische predikanten van buiten Nederland om beter te kunnen inspelen op de multiculturele aspecten van het kerkelijk functioneren in Nederland en om onder autochtone Nederlandse predikanten een nieuw elan te scheppen met betrekking tot essentiële onderdelen van ons Adventistisch geloof

5. Tenslotte willen wij alle kerkleden oproepen het nieuwe Algemeen Kerkbestuur positief kritisch te volgen, te enthousiasmeren en te steunen bij het ten uitvoer brengen van plannen tot kerkgroei. SAMEN ZIJN WIJ DE KERK