Een kerk, die zich niet schaamt voor haar geloofspunten en die actief en zichtbaar naar buiten treedt in de omgang met andersdenkenden; op eigentijdse wijze en met aanstekelijke blijdschap. Een kerk ook, die in zichzelf en haar evangelisatie gelooft en die dat wil blijven uitdragen tot de wederkomst van Jezus Christus.

De eigenheid van onze boodschap verdraagt zich in onze optiek niet met actieve deelname aan het oecumenisch proces. Natuurlijk voelen wij veel voor nauwe samenwerking op individuele basis met andere christenen, echter zonder aantasting van de eigenheid van onze kerk. De verklaring van kardinaal Simonis na de ondertekening van de Charta Oecumenica staat haaks op de visie van onze kerk.

Simonis: “Oecumene betekent voor de Rooms-Katholieke Kerk een eenheid onder de paus en de rooms-katholieke bisschoppen. We kunnen ons geen andere zichtbare christelijke eenheid voorstellen.Wij beschouwen de kerken van de Reformatie niet als kerken , maar slechts als kerkelijke gemeenschappen. Een kerk veronderstelt een bisschop. De ambtelijke structuur van de twaalf apostelen is voor de Katholieke Kerk wezenlijk en onopgeefbaar.”(bron: Reformatorisch Dagblad).

Het is in onze optiek niet juist dat vanuit de leiding van de kerk wordt verdedigd dat samenwerking in deze zin slechts gebaseerd zijn op het op “persoonlijke titel” ondertekenen van de Charta door onze voorzitter en dat Ellen.G.White als op dergelijke samenwerking zou hebben aangedrongen. In het Post Conciliaire Dokument van Vaticanum II blz. 515, vinden we de volgende doelstelling: "Als de obstakels die kerkelijke gemeenschap in de weg staan overwonnen zijn, kan de eenheid van alle Christenen eindelijk hersteld worden, inclusief de viering van het eucharistisch mysterie."

Voor de leiding van onze kerk zou daarin voldoende waarschuwing moeten schuilen om niet kritiekloos deel te nemen aan het oecumenisch proces, zeker niet zonder brede raadpleging van de leden van de kerk.

Al in 1904 schreef Ellen White over onze kerk in de toekomst: “De beginselen van waarheid welke God in zijn wijsheid aan de overblijfsel gemeente heeft gegeven, zullen worden veronachtzaamd. Onze beginselen zullen veranderd worden. De fundamentele beginselen welke ons werk voor de laatste vijftig jaar ondersteund hebben zullen als een vergissing gerekend worden. Een nieuwe organisatie zal worden gevestigd. Boeken van een nieuwe orde zullen geschreven worden. Een systeem van intellectuele filosofie zal worden ingevoerd”( The Alpha and the Omega of Apostasy).

Los van de betekenis die in onze kerk aan de uitspraken van onze pioniers gegeven wordt, wanneer onze voorzitter meent Ellen White te mogen citeren om ondertekening van de Charta te legitimeren, dan moet eveneens worden vastgesteld dat Ellen White ook nadrukkelijke waarschuwingen heeft doen uitgaan tegen een ontwikkeling zoals die zich nu overduidelijk voordoet.

Wat wij zouden willen is:

* Een einde aan de kennelijke valse schaamte voor de geschriften van onze pioniers. Na de aanslagen van 11 september circuleerden in al onze gemeenten fotokopieën van geschriften van Ellen G.White waarin het instorten van twee wolkenkrabbers in New York met griezelige precisie omschreven wordt. Van ons kerkbestuur of van de redactie van Advent werd met geen letter vernomen over deze passage, laat staan dat er mee naar buiten getreden werd. Zelfs een discussie over het al dan niet juist zijn betekenis toe te kennen aan de teksten van EGW in dit verband werd volledig uit de weg gegaan. Zo’n wijze van omgang past niet bij een kerk die haar pioniers met respect beziet.

* Het koesteren van onveranderlijke waarden. Een kerk die haar oude geloofspunten niet meer uitdraagt of zelfs verwaarloost, moet niet verbaasd zijn over het feit dat een ander geloofspunt waaraan wél krampachtig vastgehouden worden, het betalen van tienden door de leden, aan erosie onderhevig wordt bij gebrek aan onderhoud van de overige geloofswaarden. Een standvastige kerk, zal ook over inkomsten niet te klagen hebben, zo is onze stellige overtuiging.

* De bindende elementen van onze kerk, die ons onderscheiden van andere christelijke kerken, bestaande in de vorm van gedachtegoed én cultuurgoed dienen verdedigd te worden tegen verdergaande erosie. Niet omdat we niet met onze tijd mee zouden willen gaan -integendeel- maar omdat alleen een kerk met een duidelijk profiel in het huidig tijdsgewricht zelfstandig bestaansrecht heeft.

* Uit het beleid van de kerk dient ambitie te spreken, een groeiscenario dat met nadruk tot doel heeft het evangelie op onderscheidende wijze zelfstandig uit te dragen tot aan de wederkomst van Christus.

* De uitleg van onze voorzitter, dat de Charta ondertekening louter op persoonlijke titel plaatsvond, zal vanuit het uniecongres geformaliseerd dienen te worden in een document gericht aan de Raad van Kerken, waarmee duidelijk wordt dat de Kerk der Zevende-Dags adventisten geen enkele inspanningsverplichting op zich genomen heeft ten aanzien van de in de Charta Oecumenica voorkomende bindende opdrachten.