Een kerk waarin we ons -opnieuw- geborgen weten, waarin we vrienden en bekenden graag uitnodigen, en waarin we onze kinderen met vertrouwen op zien groeien. Een kerk met een rotsvast vertrouwen in de boodschap van het evangelie en onze profetische roeping. Een kerk met predikanten, die ook zelf zonder voorbehoud “ja” kunnen en willen zeggen op de doopvragen die aan de leden gesteld worden.

De Adventkerk in Nederland is de afgelopen jaren sterk veranderd. Geloofspunten, waar de kerk in belangrijke mate haar specifieke identiteit aan ontleent zoals het vieren van de sabbat, het rotsvaste geloof in een spoedige wederkomst, het geloof in een zesdaagse schepping, het bevrijdende evangelie van Jezus Christus zijn zozeer op de achtergrond geraakt dat het steeds moeilijker valt uit te leggen “wat een Adventist tot Adventist maakt”. Meer en meer Adventistische geloofspunten worden in twijfel getrokken. Onder het vlaggenschip van de moderne theologie en de wetenschap wordt de betrouwbaarheid van de Bijbel ondermijnd en wordt openlijk twijfel uitgesproken of deze nog wel volledig als door God geïnspireerd beschouwd kan worden. Om dezelfde reden zou ook de scheppingsleer langzamerhand “onhoudbaar” zijn.

Er rest eigenlijk maar één conclusie: de Adventkerk heeft dezelfde roeping als alle andere christelijke kerken en moet zich afvragen of zij zich nog wel van deze kerken kan en wil onderscheiden.

Tot ongenoegen van veel kerkleden wordt tijdens de eredienst met enige regelmaat de openlijke twijfel vanaf de kansel geuit. Veel leden, die zich om goede redenen vanuit andere geloofsrichtingen tot het ZevendeDags-Adventisme bekeerd hebben, beginnen zich vertwijfeld af te vragen waar de kerk mee bezig is. Steeds meer Adventisten voelen zelfs terughoudendheid om vrienden en bekenden naar “hun” kerk mee te nemen. Ook de kerkelijke jeugd begint zich af te vragen, waarin ze nog moet geloven, en of ze nog wel lid wil worden van zo’n weinig herkenbare kerk.

Door al deze ervaringen is onder veel leden het gevoel groeiende, dat sommige predikanten in Nederland zelf niet meer geloven in de geloofspunten van de Adventkerk en dat ze vanuit het Algemeen Kerkbestuur niet gecorrigeerd worden in dat denken.. Zelfs onze lesboekjes en gebedsdaglezingen wijken af van die van de rest van de Wereldkerk, zonder goede reden of zelfs zonder dat er überhaupt een verklaring voor gegeven wordt. Dit is heel slecht voor de uitstraling van de kerk, en maakt de kerk erg kwetsbaar.

Door al deze ervaringen is onder veel leden het gevoel groeiende, dat sommige predikanten in Nederland zelf niet meer geloven in de geloofspunten van de Adventkerk. Dit is heel slecht voor de uitstraling van de kerk, en maakt de kerk erg kwetsbaar.

Kerkleden kunnen hierdoor hun motivatie verliezen om nog naar een dergelijke kerk te komen – “die preken op sabbat ondermijnen mijn geloofsleven alleen maar” – of om de kerk nog langer financieel te ondersteunen. Het is daarom in ons aller belang hier zo snel mogelijk iets aan te doen, en om duidelijkheid te scheppen over waar de Adventkerk in Nederland voor wil staan.

De Initiatiefgroep “Uniecongres 2002” wil helderheid en duidelijkheid bereiken door de volgende initiatieven.

* Preken of andere kanselboodschappen dienen qua inhoud en geest in overeenstemming te zijn met de geloofspunten, die onze kerk voorstaat. Dit geldt ook voor artikelen in ADVENT en voor de lesmaterialen voor de bijbelstudie op sabbatmorgen.

* Predikanten die preken, een kerkelijk instituut leiden, een bestuursfunctie bekleden of nieuwe leden dopen, dienen de kerkelijke geloofspunten te onderschrijven. Wij erkennen ieders recht op vrijheid van meningsuiting, maar stellen vast dat predikanten die een belofte hebben gedaan bij hun inzegening, in hun openbaar functioneren niet vrij zijn daar naar eigen goeddunken vanaf te wijken. Predikanten, die zich niet (meer) in deze geloofspunten kunnen vinden, moeten hierop worden aangesproken of dienen zich op hun positie te beraden wanneer ze niet ontvankelijk zijn voor dergelijke kritiek.