The Story of AGP - Hoofdstuk 1 - beginjaren 95/96
Als je de bijbel leest of beter gezegd bestudeerd, ontdek je dat de roeping van profeten, apostelen niet altijd van een leien dakje ging.
Mozes, zat 40 jaar bij de schapen in de woestijn, nadat hij in Egypte iemand had doodgeslagen en daarnaar toe was gevlucht en later in eerste instantie wilde werken voor de Heer toen Hij tot hem sprak in de brandende braamstruik.
Jeremia, was bang dat het volk niet wilde luisteren naar het woord van de Here en voor de mogelijke gevolgen.
Jesaja, volede zich niet rein (goed, geheiligd) genoeg om het werk te doen.
Petrus - rende Jezus vaak soms veels te ver vooruit.
Saulus - deed de meest verschikkelijk daden tegen de eerste Christengemeentes voordat hij bekeerde op de weg naar Damascus.
Daar was nu een jongen, genaamd Riley Jack, geboren in 1974 die hield van jezus, op dezelfde wijze als vele van zijn leeftijdsgenoten.
Ik was op zoek naar erkenning en waardering. Ik had ook mijn talenten, echter wilde ik ze commercieel exploiteren. Net als een manager van een groot bedrijf. Met het beste goed wat ik voor ogen had.. “mezelf”.
Ik wilde het maken, letterlijk, Geld faam, waardering. Ik verzekerde succes door een bedrijfs-economische opleiding te volgen, met veel carriere mogelijkheden en toekomstperspectieven. Ik zocht de uitdaging.
Ik organiseerde een jeugdrally (jeugdevenement binnen het kerkgenootschap van Zevende-dags Adventsiten), maakte magazine’s. Waar actie was, daar was TNT UNITED mijn eigen bedrijfje die exclusief diensten zou gaan leveren aan mensen die verbonden waren aan de Kerk.
Langzamerhand kroop ik uit een nest. Ik was voor die tijd een verlegen en teruggetrokken persoon, maar ik zocht erkenning en waardering. Ik moest, wou en zou aanzien krijgen van mijn leeftijdsgenoeten. Ik zocht en vond. Ik werd een jonge man, respectvol, ingelicht, iedereen die iemand was moest naar mij toe. Riley werd van een “ongeziene gast”een naam die alom in de kerk en voornamelijk binnen het jeugdwerk werd gebezigd.
Op een bepaald moment besloot ik bijbelstudie te volgen. Een echte bijbelgetrouwe, op de profetieen benadrukkende predikant gaf mij onderricht of catchesatie. Ik vond de bijbel interessant voornamelijk al die toekomst scenario’s en de grote strijd tussen Christus en Satan en hoe belangrijk het was en is om in dit leven een keuze te maken. Op 4 december 1993 werd ik vervolgens op 19 jarige leeftijd gedoopt.
Ik deed wat vele Christenen deden. geroepen door de heer opweg naar gewoon ieder ander Christelijke kerk. Doen wat je gevraagd werd en niet al te kritisch handlenen. 6 dagen werken en 1 dag naar de kerk. Carriere maken en op de Sabbat (zaterdag) geld in de collecte zak gooien.
Hier een concert, daar een jeugdevenement bezokenen. Ik werd een ‘gewoon’ Christenen. Net als zovelen anderen waar de bijbel juist niet over schrijft. Je luistert, je volgt God. Doet een beetje wat God van je vraagt en werkt aan de uiterlijke “vorm” en je gaat dod en je hoopt en bidt dat er ook voor jou een plaatsje is weggelegd in Zijn Koninkrijk van liefde. Zodat God tegen je zegt;
“Riley je bent een goede, tiende betalende nominale Christen geworden net als de rest.... je hebt geleefd voor de vorm en je best gedaan.. Maar je ben al de zegeningen die ik je kon geven in je leven misgelopen, had nou maar meer gewandeld in Mijn wil.. Dan zou je veel gelukkiger leven hebben geleefd en hadden mensen door jouw handel en wandel kunnen zien dat Ik altijd bij je was.”
Met zo’n instelling kom je niet ver in je ‘geloofs’leven althands je krijgt geen bijzondere fantastische geloofsevaring mee. Je krijgt het hoofdgerecht, maar niet het toetje.
Ik was op zoek en toen ik geloofde en dacht dat ik het gevonden had, het hoofdgerecht. Het was lekker, fantastisch, echt waar. Aktief in de kerk voor Jezus Christus en met plezier werkende voor jonge en oude mensen.
Maar was dit Gods plan voor mijn leven? Leven als ieder andere ‘gewoon’ Christen. Leven om te leven, zonder Christus, “echt te ervaren en dichtbij in je hart te beleven. Ik zou een Christen worden ner als Lot.
Lot, de neef van Abraham ging met Abraham mee om naar het het land van God Abraham beloofd had. Naar de plek waar de belofte van God aan hem geopenbaard zou worden. Op een bepaald moment konden de beide heren kiezen waar men het volk en de dieren kon laten weiden. Lot mocht kiezen en koos voor het prachtige en rijke Sodom en Gomorra. Wij weten nu wat die namen van die steden betekenen. Wij weten nu hoe verschrikkelijk het leven is in zo’n stad. Of beter gezegd in een de wereld vandaag de dag, maar Lot deed wat zoveel “gewone Christenen doen”.
Kiezen wat mooi lijkt, dekende dat God het gezegnd zou hebben. Riley was op zoek en dacht het paradijs gevonde te hebben. Maar God had een ander plan met mijn leven. Ik mocht blijkbaar geen gewonde volgeling van Christus worden. Ik mocht niet blijven in “mijn persoonlijke Sodom” Ik moest bevrijd worden.”
Er is maar een ding wat elk mens nodig heeft die geboren wordt in deze zondige wereld. De mens die geboren wordt in zijn of haar zondige natuur. En dat is bevrijding van de zonde. Bevrijding van een weg dit leid naar de dood. Bevrijding van ellende en kiezen voor de weg van herstel. Na je zoektocht is het tijd voor bevrijding.
Jezus, de Zoon van God komt naar deze wereld. Hij is geboren uit de maagd Maria, Hij kwam voor onze bevrijding. Hij kwam om de gebrokenen heen te zenden in vrijheid. Om ziekte en kwaal te genenzen. Hij kwam om zonde te vernietigen en dat deed Hij door Zijn leven te geven, zodat vergeving mogelijk gemaakt kon worden. Jezus doel was bevrijden, van de wereld, van zorgen, pijn en verdiret. Van de tweede (eeuwige) dood.
Jezus wil dat wij naa Zijn stem luisteren - bijvoorbeeld door het lezen van de bijbel, bidden, mediatie, Jezus wil ons bevrijden.
Hij bevrijde Noach en zijn gezin, ook als wou de toenmalige wereld niet met de Ark mee, van de zondvloed.
Hij bevrijde Job, van zijn kwalen en zorgen en verdriet door Hem bovenmatig te zegenen naar het vervolmaken van zijn beproeving
Hij bevrijde Lot en zijn familie (behalve zijn vrouw die terugkeek en de bevrijding verwierp) uit de eeuwig voortdurende nachtmerrie genaamd Sodom.
Hij bevrijdde ons, ten koste van Zijn eigen leven. Dat deed Jezus voor ons. Het kruis is niet het einde, maar het begin van een bevrijdend leven.
Jezus wilde mij een bevrijdend leven schenken, alleen de manier waarop heb ik nooit echt begrepen. Maar ik ben blij dat het gebeurd is....
Het was bijna 1 jaar nadat ik gedoopt werd. Mijn relatie met een aardige “dame” ging uit en ik werd steeds dunner qua omvang. Ik stond altijd bekend als de bruine beer, dik wel te verstaan. Op dit moment in mijn leven had ik al een paar jaren leidinggevende ervaring binnen het kerkelijk jeugd werk (ik ontdekte langzamerhand mijn talenten, maar ook mijn popularie positie bij diverse mensen)
Ik werd maar dunner en dunner. Het leek net of de 7 vette jaren voorbij waren. Ik probeerde het te ontkennen, maar niets paste meer. Mijn levenslust (en mijn enorme eetlust) vloog weg. De Riley die zich inzette voor anderen, moest nu ernstig rekening houden met zichzelf.
Tot op het weekend er iets grandioos misging. Ik was mijn smaakpupillen als het ware kwijt. Alles wat ik at was smaakloos, ik had nauwelijks speeksel in mijn mond, die kon helpen het eten naar binnen te werken. Na omzwervingen kwam ik terecht bij de specialist die zonder pardoes mij met spoed opgenomen op de intensieve care. Van een gezond persoon naar een diabeet (suikerpatiënt) in 3 dagen! Mijn leven hing vervolgens 3 dagen lang aan een zijden draadje.
Als ik ook maar 1 uur later de afspraak had met de specialist, dan had ik vroegtijdig deze planeet verlaten.Maar de Heer had een plan met mij en spaarde mijn leven.
Ik kan mijn 1 middag nog goed herinneren. Ik zag mijn leven voorbij flitsen, alle momenten, leuke en vervelend, vrolijk en anstige ik zag ze als een film voorbij gaan. Mijn leven als gewoon iedere ander Christen. Af en toe actief, af en toe bidden, opvallen, leven met Chrsitus maar zonder een bijzonder toewijding of richting voor mijn leven.
Tot op dat moment leefde ik hoe anderen wilde dat ik leefde. Ik leefde om op te vallen een goede Christelijke carriére op te bouwen. Ik leefde om te behagen, zonder naar mezelf om te kijken. Ik was op weg om een nominaal Christen te worden. Ik leefde, de wil van de ander te doen in plaats Gods wil in mijn leven ten toon te spreiden.
Ik begon te huilen - net nadat ik een pieptoon hoorde, van de hartmonitor die uischakelde, ik dacht op dat moment dat ik mij niet meer op deze planeet bevond. Het was allemaal heel snel wat er gebeurde, maar ik kan mij wel goed herinneren wat ik bad op het bed daar op de Intensive Care.
“Heer u heeft mij gerd van de zonde dood, en nu redde u mij hier in ‘t ziekenhuis. Heer ikb en u dankbaar voor uw liefde en genade. Heer ik heb niet echt geleefd met u, wandelend in Uw wil. Heer vergeef mij. Heer, als ik dat mag overleven. Dan wil ik nu voor U leven, met u leven, overeenkomstig Uw wil.
Lieve Vader, kneed mij, breek mij, maak mij een Christen die leeft voor U en U alleen. Heer, ik kies voor een leven met U, wat er ook mag of moet gebeuren in mijn leven, om mij te veranderen, doe het dan Here, Amen.”
Ik heb heel wat nachten in het ziekenhuis gehuild. Ik had mijn walkman op en luiserde naar gospelmuziek, vooral de teksten en hoe wat voor impact ze hadden om mijn leven. (vanaf dat moment werd ik een echte fan van gospel). Voordat ik ontslagen werd uit het ziekenhuis, sprak ik een man aan van schat ik 45 jaar oud. Hij zei tegen mij dat God een plan met mij had en dat dit de enige manier was om het aan mij te openbaren. Deze voor mij onbekende man bemoedigde mij.., deze man heb ik daarna nooit meer gezien, al claimde hij bij mij om de hoek te wonen.
God bevrijdde mij dus, niet zozeer van de zonde, wat dat heeft Hij gedaan op het kruis voor mij en ik mag daar elke dag, elk moment opnieuw vergeving voor vragen. Ook niet voor het maken van een keuze, want dat deed ik een jaar eerder.
Hij bevrijde mij van ‘gewoon’ Christen zijn. Ik was een kind ven de Vader. Mijn leven veranderen want het was nu twee keer dat hij mij redde van ‘de dood’, eerst geestelijk en vervolgens fysiek. God had een plan.., maar wat was nu mijn taak.
Mijn leven is sinds dat moment nooit meer hetzelfde geworden. Als ik toen wist, wat ik nu weet, zou ik wel aangedruft hebben? Ik vraag mij dat weleens af. Wellicht zou ik hard wegredden, radeloos worden. Ik kan herinneren dat ik tegen mensen heb gezegd, dat als de Here niet mijn leven had gehad, met alle drama en zorgen die op mijn weg zouden komen ik het wellicht allang had opgegeven.
Jezus moest op de ze wijze laten zien dat Hij mij zou helpen. Ik raakte bijna mijn fysieke leven op deze aarde kwijt of te beseffen, dat God de enige was, is en zal zijn die mij zou helpen in elke situatie in mijn leven, hoe ondenkbaar dan ook. Het geeft mij een bepaalde rust als ik zeer stress volle situaties bevind.
Waar vrienden mij in de steek lieten, (Bijna alle mensen waar ik zo hard mijn best voor deed, lieten mij in de ziekenhuis in de steek, geen bezoek, telefoontje, gesprek na het drama). De meeste durfden niet naar mij te komen omdat men zich schuldig vond aan mijn ondergang.
Jezus liet zien dat er maar één redder, zalig maken vriend en verlosser is die je niet uit het oog kan of mag kwijtraken en dat is Jezus Christus. De eerste jaren bleef ik nog steeds actief in de kerk, maar met een verschil, ik was op zoek naar Gods Wil voor mijn leven.
Ik begon actief te worden in het koor Unision, als een organisator, iemand achter de schermen daar voelde ik mij veilig en kon ik blijkbaar groeien.
(C) 2005 - Alle rechten voorbehouden