agp ][NEWS.NL
You are > home > www.agp-internet.com/news> Nederlands Nieuwscentrum >AGP Radio News 30-06-2001
Volgens de Inspectie voor de Gezondheidszorg kan cold turkey-afkicken gevaarlijk zijn, bijvoorbeeld als verslaafden hartkwalen hebben. ,,Ze moeten dus eerst medisch worden onderzocht'', zegt een woordvoerder. De inspectie wil verder dat de verslaafden tijdens hun afkickprogramma onder continu toezicht staan. Verslaafden kunnen tijdens hun ontwenningsprogramma psychotisch worden en zelfmoord plegen.
De inspectie wil verder dat de kerkelijke organisatie zich bij haar hulpverlening aan verslaafden houdt aan de bepalingen die ook voor reguliere hulpverlening gelden. Zo moet Victory Outreach de medezeggenschap van cliënten regelen.
Ds. Changwon Shu, predikant van een presbyteriaanse kerk in Seoul, wijst het patriottisme aan als het belangrijkste aspect van het voetbal. „Aan het begin van de spelen waren de Koreaanse kerken niet geďnteresseerd. Ze zagen het als een volstrekt werelds gebeuren. Maar de meeste christenen zijn er inmiddels aan verslingerd. Ze vinden plotseling dat voetbal het welzijn van de natie beoogt. Dat Zuid-Korea zo ver in de WK is gekomen, zien ze als een zegen van God. Vooral het winnen van de wedstrijden tegen de overwegend rooms-katholieke landen Italië en Spanje heeft hen bijzonder goedgedaan. Ze zagen dat als een bijzondere verhoring. De doelman van het Koreaanse team zei dat een onzichtbare hand van God hem hielp de ballen van de tegenstanders tegen te houden.”
Het kijken naar voetbalwedstrijden op zondag is voor christenen hier geen punt meer, zegt Yoo. „De zondagsheiliging was altijd een belangrijk thema voor de Zuidkoreaanse kerken. Maar nu het gaat om voetballen, lijkt de zondag plotseling niet meer van belang. Ik heb tijdens mijn colleges gezegd dat dit absoluut niet kan. Als christen moeten we Gods Wet houden, ook ten aanzien van de zondag. Zondags horen wij in de kerk.”
Koreaanse christenen hebben wel hun moeite kenbaar gemaakt met de benaming van ”Rode Duivels” van het Zuidkoreaanse voetbalteam. Ze droegen alternatieven aan, zoals ”Rode Tijgers” of ”Witte Engelen”, maar dat heeft niet mogen baten. De keuze van Rode Duivels was al in 1997 gemaakt.
Koreaanse kerken zijn niet optimistisch over de mogelijkheid van evangelisatie tijdens het WK. Ds. Shu: „Er mag voor de ingang van de stadions geëvangeliseerd worden. Daar worden veel traktaten en folders uitgereikt en mensen geven hun persoonlijk getuigenis. Maar binnen de stadions is elke verbinding tussen religie en sport verboden.”
Volgens Yoo heeft evangelisatie nauwelijks effect. „Twee van onze kinderen zijn bezig geweest met het opzetten van een campagne. Ze zagen de spelen als een unieke gelegenheid om het Evangelie te verspreiden. Maar de mogelijkheden blijken nihil te zijn. Voor de wedstrijd tussen Zuid-Korea en Duitsland waren er 7 miljoen Zuid-Koreanen op straat. De politie was niet eens meer in staat om orde te houden. Evangeliseren is dan totaal onmogelijk.”
De Zuidkoreaanse bondscoach, de Nederlander Guus Hiddink, wordt als de nationale held gezien, zegt Yoo. De Zuidkoreaanse president wil later dit jaar zelfs een bezoek brengen aan Hiddinks geboorteplaats, Varsseveld. „Hiddink wordt bijna als een god vereerd. Christenen hebben geen enkel onderscheidingsvermogen meer. In het Romeinse rijk was het: brood en spelen. Nu lijkt deze tijd aan te breken voor de christenen in Korea. Ze zijn niet in staat om zich theologisch op deze dingen te bezinnen.”
Ook ds. Changwon Shu wijst op de negatieve effecten van het sportevenement. „Veel Koreanen vallen straks na de spelen in een gat. Dan zien ze de ijdelheid ervan in. Dat geeft de kerken echter wel de gelegenheid om het geestelijke goed, dat we aan hun lege harten kunnen aanbieden, aan te prijzen. We bidden God of we de geestelijke kracht daarvoor mogen ervaren, kracht die gebaseerd is op het gebed. Want het gebed is altijd de kracht van de Koreaanse kerken geweest.”
Leerlingen en studenten kunnen niet verplicht worden om de Pledge of Allegiance op te zeggen, maar worden op school toch geconfronteerd met de steun van de overheid voor een bepaald geloof door het reciteren van de gelofte in de klas, aldus het hof van San Francisco. De uitspraak heeft hangende het hoger beroep bij het Amerikaanse Hooggerechtshof nog geen gevolgen voor het opzeggen van de gelofte in leslokalen door het hele land. Deskundigen verwachten dat het Hooggerechtshof de uitspraak van het hof zal terugdraaien
De uitspraak werd gedaan naar aanleiding van de klacht van een vader die atheďst is en die niet wilde dat zijn dochter in groep twee van de basisschool dagelijks geconfronteerd wordt met het opzeggen van de Gelofte van Trouw.
Het uitspreken van de Pledge of Allegiance op Amerikaanse scholen is het gevolg van een wet die in 1954 werd aangenomen. De volledige tekst luidt „Ik beloof trouw aan de vlag van de Verenigde Staten van Amerika en aan de Republiek waar die voor staat, één natie onder God, ondeelbaar, met vrijheid en gerechtigheid voor allen.”
Het tijdschrift ondervroeg 25 domineeskinderen en ook predikanten uit verschillende kerkverbanden om uit te vinden waar zulke kinderen het ’t moeilijkst mee hebben en ook hoe de kerken met dit vaak onbegrepen leed moeten omgaan.
Uit het onderzoek blijkt dat veel kinderen van predikanten hun ouders niet echt kennen. Veel predikanten nemen de zorgen van hun ambtelijke werk mee de huiskamer in en brengen die als een last over op hun gezin. Bovendien vergeten dominees ook vaak hun onderwijstoon in de studeerkamer te laten. „Elke keer als ik met m’n vader praatte, hoorde ik alleen maar een preek”, zegt een nu 39-jarige domineeszoon. „Zelfs in de huiskamer preekte hij nog.”
Dit onderzoek wijst uit wat reeds langer verondersteld werd: kinderen in veel predikantsgezinnen hebben het vaak moeilijk. „Als je wilt dat je gezin ook liefde heeft voor het ambtswerk, moet je hen prioriteit geven”, is een van de aanbevelingen uit het project. „Als je niet genoeg tijd met je kinderen doorbrengt, kun je ze voor het leven beschadigen en ervoor zorgen dat ze een hekel krijgen aan iedere vorm van kerkenwerk.”
Jack Hayford, directeur van het Kingsseminary (instituut voor theologisch onderwijs) in Californië, voegt daar desgevraagd aan toe: „De kinderen zouden moeten voelen dat zij en niet de kerk het belangrijkste voor hun ouders zijn. Er dient tijd voor hen gereserveerd te worden. De vader, ook de predikant als vader, zou er altijd moeten zijn als zijn vrouw of als zijn kinderen hem nodig hebben. Een domineeskind moet leren begrijpen waarom zijn ouders hun leven aan de Heere wijden. Kinderen die later in het voetspoor van vader willen treden, zouden dat niet uit een gevoel van familieplicht moeten doen, maar als gevolg van de liefde en toewijding voor Gods werk die ze bij hun ouders gezien hebben.”