Broeder Leo B. Halliwell was ouderling en deed een geweldig werk in zijn leven onder de mensen die aan de Amazone Rivier, in Zuid-Amerika woonden. Hij was verantwoordelijk voor het medisch zendingswerk, op de zendingsboot "de Luzeiro–1". Na deze boot volgden anderen die dezelfde naam droegen en gewijd waren aan hetzelfde werk op deze gigantische rivier.

Vele jaren deden zij trouwe dienst maar moesten toen, vanwege de gezondheid van zijn vrouw naar de VS terugkeren. Zijn vrouw bleek kanker te hebben. Br. Halliwell bracht haar terug naar de VS waar zij de nodige verzorging kon krijgen. Zij mochten in Loma Linda wonen en het werk in Zuid-Amerika zou door een jonge arts en zijn familie voortgezet worden.
De jonge arts, die naar dit Amazonegebied gestuurd was werd later door br. Halliwel opgezocht, die de familie trainde en hen introduceerde aan de verscheidene stammen, leiders en werkers, die ze van tijd tot tijd zouden ontmoeten in deze regio. Ouderling Halliwell trainde hen gedurende vier maanden en verbleef bij deze familie, waardoor ze elkaar goed leerden kennen en hechte vrienden werden, zoals dat vaak onder missionaren gebeurt. Daarna keerde ouderling Halliwell naar de VS terug om bij zijn vrouw te kunnen zijn. Nadien bleven zij toch regelmatig contact met elkaar houden, via briefwisseling.

Bijna een jaar later, las broeder Halliwel in de brieven van de jonge dokters vrouw tussen de regels door een atmosfeer van een onzekerheid, twijfel, verwarring en een gebrek aan zekerheid. Hij kon niet uitvinden wat er precies aan de hand was, maar hij begreep dat er iets dramatisch gebeurd was. Toen kwam er een brief waarin een noodoproep stond: "Bid voor mijn echtgenoot!" Zij vertelde dat zij het Amazonegebied nog dieper doorgedrongen waren toen br. Halliwell hen had verlaten en dat zij de uitdaging en het sterke verlangen voelden om alles voor de zaak in te zetten. Zij waren jong en vurige arbeiders voor Christus. Zij wisten dat zij op de plaats waren waar God hen wilde hebben. De jonge dokter opende een kliniek en begon de mensen te behandelen en gebruikte de zendings-boten voor zending. Zij gaven hun hele leven aan het werk van de Here en waren innig met Christus verbonden. Zij gaven Zijn boodschap aan de mensen op medisch en geestelijk gebied.

Toen, na zo’n zes maanden na aankomst, kregen hun twee kleine jonge dochtertjes een zeldzame ziekte, en binnen 24 uur tijd stierven zij. Hun dood had zo’n enorme invloed op de jonge arts. Zijn nood en verdriet waren onbeschrijflijk. Emotioneel was hij kapot. Híj, als dokter, zou toch met zijn kennis die hij gedurende de laatste jaren had opgebouwd, in staat moeten zijn ziekte te verhelpen, pijn te verlichten en leed te verzachten?!! En nu, binnen 24 uur verloor hij zijn eigen twee kleine dochtertjes en medisch gezien kon hij niets doen. Dat was heel moeilijk voor hem om te accepteren.
Zijn vrouw stuurde brieven waarin zij broeder Halliwell informeerde over de dood van haar kinderen, gevolgd door een oproep: "Alstublieft, bid voor mijn man!" Hij had namelijk alle interesse verloren - voor zijn werk, zijn vrouw, voor Christus, zijn medewerkers - niets interesseerde hem meer. Hij wilde niet meer verder leven en niets kon hem helpen de wens tot leven of tot werken of iets dergelijks terug te krijgen.

Op een dag kwam hij naar zijn vrouw en zei: " Lieveling, ik moet de draad weer oppakken, en de enige weg waarvan ik weet dat dat kan is door mij weer in te zetten voor het werk van God. Ik weet dat God, tijd en werk, deze drie gecombineerd, mij zullen helpen de scherven weer op te pakken en samen te lijmen. Zo gezegd zo gedaan. Met lode schoenen liep hij naar zijn kliniekje en opende deze (die zo lang gesloten was geweest). Het duurde niet lang of het woord ging de ronde dat de dokter weer terug was en de mensen kwamen weer met hun zieken naar de kliniek om geholpen te worden. Zo gingen een aantal dagen voorbij en hij begon weer plezier in het werk te krijgen. Hij merkte dat het werk hem goed deed, hem rust en innerlijke genezing gaf.

Toen, op een dag kwam er een bijzonder uitziende man in de kliniek voor behandeling. Toen deze man voor de dokter werd gebracht, merkte de dokter iets ongwoons aan deze man. Hij was niet als de gewone dorpelingen uit dit gebied. Hij had een houding van waardigheid en begaafdheid over zich, die vreemd was in deze omgeving. Tijdens de behandeling van zijn geringe ongemak, begon de dokter met hem een gesprek. Hij wilde weten wie deze man was en waar hij vandaan kwam. De man was wel bespraakt. Al spoedig vroeg hij de dokter: "We houden binnenkort een aantal lezingen in een nabijgelegen dorp en ik nodig u hierbij uit te komen." Hij vervolgde met: "Ik begrijp dat u als zendeling hier binnenkort ook een evangelisatie-aktie gaat houden. Is dat juist?" De dokter knikte en zei: "Ja" De man antwoordde: "Ik ga naar een van uw vergaderingen als u naar een van de mijne komt en we zullen zien of we beide er iets van leren."

De dokter begon geïnteresseerd te raken. Toen zij het gesprek voortzetten bleek dat de vergaderingen waarover de man sprak spiritistisch waren. En de dokter reageerde, zoals u en ik ook zouden reageren. Hij deinsde terug en zei tegen zichzelf: "Hé, help, wacht even. Wat is dit?" Vervolgens zei hij tegen de man: "Wel, ik denk dat ik niet geïnteresseerd ben, maar desalniettemin heel erg bedankt. Ik waardeer uw uitnodiging en interesse enorm, maar ik denk dat ik het echt te druk zal hebben. Ik zal niet in staat zijn te komen." De man keek hem aan en zei: "Waarom?" De dokter antwoordde: "Wel, ik geloof werkelijk niet in spiritisme. Ik weet ervan en ik wil er niet in verstrikt raken."

De man begon een dialoog met de dokter en zei: "Bent u wel eens naar een spiritistische bijeenkomst geweest?" "Nee," antwoordde de dokter. "Hoe kunt u dan weten dat u er niets mee te maken wilt hebben?" De man begon zeer listig op een intellectueel niveau met de dokter te argumenteren en het duurde niet lang of de jonge dokter begon bij zichzelf te denken: "Ik ken het, ik weet heel goed wat het is – als ik nu weet wat ik kan verwachten (ken de waarschuwingen) dan hoef ik er toch niet in verstrikt te raken?! En als ik het aanbod accepteer, zal hij misschien, zoals hij zei, met mij naar een van mijn bijeenkomsten komen, dan bestaat er een kleine kans dat deze man zich zal bekeren. Misschien is dit wel Gods wil dat ik moet doen?!" Op dat moment sloot de dokter een compromis en hij nam het aanbod aan. Hij vertelde zijn vrouw niets, omdat hij dacht dat het haar van streek zou brengen, wat heel terecht gedacht was.

Een week later ging de jonge arts met enige aarzeling naar de eerste bijeenkomst. Ik ben er echter van overtuigd dat de dokter niet was gegaan als hij niet de zekere overtuiging had gehad dat de Here aan zijn zijde stond. "Ik weet precies wat het allemaal is, zij zullen mij niet te pakken kunnen krijgen." Zo opende hij de deur van de plaats van samenkomst en daar kwamen zijn twee kleine dochtertjes naar hem toegerend vanaf de andere kant van de kamer.

"Pappa, pappa, pappa!" Vanaf dat ogenblik had de jonge arts geen schijn meer hiervan los te komen. Hij begon de vergaderingen regelmatig te bezoeken om zijn kleine dochterjes te kunnen zien. Zijn vrouw merkte meteen een verandering in zijn gedrag. Zij had zoveel hoop gehad dat hij toch uiteindelijk zichzelf zou terugvinden, het werk zou oppakken en dat hij zich weer geheel voor Gods zaak zou inzetten. Ze waren opnieuw begonnen aan hun relatie te bouwen, toen er plotseling iets heel vreemds gebeurde en ze wist niet wat het was, maar zij voelde dat het iets was waartegen zij niet was opgewassen.

Zodoende kwamen er veel brieven bij de familie Halliwell binnen met de smeekbede: "Alstublieft bid voor mijn echtgenoot." De man kwam gedurende een tijd bij de dokter – ik weet niet precies voor hoe lang – maar op een nacht zat de dokter in één van de achterste rijen tijdens één van de spiritistische bijeenkomsten, en nadat hij enkele minuten een heerlijke tijd met zijn dochtertjes had verbracht, was het net of zijn lichaam en verstand door elkaar werden geschut en hij besefte weer wie hij was en waar hij was en wat er gebeurde. Het was of hij al die tijd aan het slaapwandelen geweest was, en zijn maag keerde zich om toen hij zich realiseerde waar hij zich mee had ingelaten.

Na de bijeenkomst van die avond liep hij naar voren en zei: "Zeg, kan ik de leider spreken, je weet wel, de big boss." "OK." Ze namen hem mee naar achteren, een kamer binnen waar een tafel met twee stoelen en een lamp stonden. De dokter nam plaats en wachtte. Na enkele minuten ging de deur open en zag hij een persoon binnenkomen die hij al vele malen eerder had gezien, maar waarmee hij eigenlijk nooit gesproken had. De man ging zitten. De dokter keek hem aan en zei: "U weet wie ik ben, nietwaar?" De man zei: "Ja." "U weet alles van mij, nietwaar?" "Ja." De dokter keek hem nog steeds aan en zei: "Ik wil graag iets weten. Vanwege wie ik ben en wie ik ooit was en vanwege mijn opleiding is er waarschijnlijk op dit moment geen enkele kans meer voor mij om mij uit het spiritisme te ontworstelen. Maar vanwege mijn achtergrond en de kerk waarin ik opgroeide – de Zevendedags Adventkerk – wil ik u een vraag stellen." De man zei: "Dat is goed." De dokter zei: "Ik wil graag weten wat het middel is, dat spiritisten in de laatste dagen zullen gebruiken om Gods volk, de Zevendedags Adventisten van hun God en van hun Bijbel af te trekken. Ik weet vanwege de geschriften van Ellen G. White, en vanwege mijn scholing en de raadgevingen die ons gegeven zijn dat het spiritisme in de laatste dagen de sterkste macht in de wereld zal worden. Ik wil graag weten welk middel u gaat gebruiken. Weet u dat? De man was geruime tijd stil, toen antwoordde hij: "Ja, en ik zal het u vertellen, maar als u ooit zult herhalen wat ik u hier deze avond zeg, zult u binnen drie dagen sterven." Daarop vertelde hij het hem.

Zijn vrouw schreef later dat haar man die avond in de kleine uurtjes van de nacht naar huis was gekomen, ze kon zich niet meer de preciese tijd herinneren. Toen hij de slaapkamer inkwam ging hij op het bed zitten en deed het licht aan. Aan broeder Halliwell schreef ze wat zij toen zag: "Wat ik zag in het gezicht van mijn man die avond kan ik zelfs niet met een pen beschrijven. Hij leek wel een geest – hij was lijkbleek." Ze schreef: "Ik wist dat er iets gebeurd was. Er moest iets zo verschrikkelijks gebeurd zijn. Ik wist niet wat, maar ik wist dat er iets onheilspellends met hem gebeurd was die avond." Ik vroeg hem ernaar. Hij stortte in elkaar en begon te vertellen waarin hij verstrikt was geraakt, en wat hij had gezien. Hij zei: "Lieveling, ik weet dat je me hard zult veroordelen, maar als jij in mijn schoenen gestaan zou hebben, als jij door die deuren gewandeld was en jouw dochtertjes gezien had – lieveling, zij waren van ons. Ik sprak met hen, ik voelde hen, ik hoorde hen lachen – zij waren van ons!"

Tranen rolden over zijn wangen naar beneden, toen hij het haar vertelde. Hij zei: "Ik kon niet bij hen wegblijven en ik neem aan, alleen vanwege Gods genade en liefde, die onbekend voor mij is, zou ik vanavond niet thuisgekomen zijn en jou dit verteld hebben. Maar ik kon er niet van weg blijven." Hij vervolgde: "Maar vanavond, toen ik de bijeenkomst zou verlaten, gebeurde er iets vreemds met me." En hij vertelde haar wat er met hem gebeurd was, wat hij lichamelijk gevoeld had, en dat hij om een gesprek met die man gevraag had, dat hij met hem inderdaad een gesprek gehad had achter in een kamer. En toen vertelde hij haar wat die man gezegd had, maar ze smeekte hem het haar niet te vertellen. Ze zei: "Lieveling, ik wil het niet weten – vertel het me niet! God weet waar we doorheen gegaan zijn, het is genoeg, je hebt het verdragen, te bent erinverstrikt geraakt, laten we nu bidden. Kom laten we ermee stoppen, laten we het aan de kant schuiven en er niet meer over beginnen. Na een minuut zei hij: " Ik kan het niet met rust laten." Hij zei: "Nadat ik vanavond te weten gekomen ben, kan ik de kwestie niet aan de kant schuiven. Ik moet je vertellen wat hij mij verteld heeft en wat ook de gevolgen zullen zijn, ik zal mijn leven en mijn gevoelens verliezen, tot het oordeel van God. Tenslotte vertelde hij die avond zijn vrouw wat de man hem gezegd had, welk middel in de laatste dagen gebruikt zou worden om Gods volk van hun geloof en van hun God af te krijgen. Het zou de TELEVISIE zijn! Drie dagen later stierf de dokter.
Ik weet niet hoe deze geschiedenis u beïnvloedt... u zult misschien zeggen: "Is dat niet een merkwaardig verhaal, ik vraag me af of het waar is!" Misschien zegt u:: "Zal dat echt gebeuren?" Ik ken uw leven niet. Ik weet niet hoe verstrikt u bent in het tv kijken. Maar ik weet dat veel adventisten-families tv kijken en als ik me bedenk hoevelen ik ken die geen tv hebben zijn dat maar drie families. Ik kan geen enkel instrument bedenken dat zo’n vernietigende werking op de samenleving en op het gezinsleven heeft.

Ik vroeg een aantal jonge vrienden (teenagers): Willen jullie eens zoveel mogelijk tv-programma’s opschrijven die je op dit moment kunt bedenken, die bovennatuurlijke elementen hebben. Ik vertelde waarom ik hen dit vroeg en binnen 15 minuten gaven ze me een lijst met 17 namen, samen met diverse reklamespots. (I dream of Jeannie, Bewitched, Dark Shadow’s, One Step Beyond, The Ghost and Mrs. Muir, Seymour, Chiller, The Munsters, The Adams Family, Alfred Hitchcock, The Flying Nun, Star Trek, Land of the Giants, Casper, The Teenage Witch, Milton, The Monster) Ik ben er zeker van, dat, wanneer ik u vandaag zou vragen - dat geldt voornamelijk voor degenen die veel tv kijken – naar huis te gaan en de aankomende week een stuk papier naast de tv te leggen om daarop bij te houden de keren waarop God bespot wordt, God onderuitgehaald wordt, of de keren dat er bovennatuurlijke krachten geïntroduceerd worden (ofwel door comedie ofwel door terror), dat u zich zult verbazen, hoe vaak dat voorkomt [Anno 2004 zal dat nog verbazingwekkender zijn!]).

Sommigen geloven dat de tv niet veel invloed op de geest van de mens heeft. Zij denken dat tv een ongevaarlijk amusement is, goed voor na een zware dag hard werken op het kantoor, goed om even bij te kunnen ontspannen, niet je eigen gedachten te hoeven denken. Voor sommigen is het een voortreffelijk middel als babysit om de kinderen bezig te houden wanneer de ouders geen tijd voor de kinderen hebben, of wanneer ze aan de telefoon zijn, wanneer ze ergens mee bezig zijn waarbij ze niet gestoord willen worden. U kunt denken dat tv geen bijzondere invloed op de geest van de mens heeft, maar het is interessant dat er een recent onderzoek is gedaan naar de effecten van tv op het menselijk verstand met betrekking tot het geweld in ons land vandaag de dag, en de onderzoekers keerden hun standpunt volledig om en concludeerden: "Ja, tv heeft heeft werkelijk invloed op de geest wat geweld, misdaad, afstomping en gruwelijkheid aangaat."

Laten we nog een zaak in overweging nemen – en dat is de tijd. Zelfs diegenen die besluiten dat dit niet voor hen geld, dat tv geen controle over hun geest kan hebben omdat zij zelf controle over de tv hebben, dan zeg ik: "Veel sterkte ermee, vooral voor de ouders met kleine kinderen."

Maar zouden zij het element tijd in overweging nemen dan zouden zij zich verbazen. Zelfs als u niet veel tv kijkt, zult u zich nog verbazen over de tijd die u gedurende de week besteed aan tv-kijken. U zult schrikken van het resultaat.
Twee weken geleden vroeg ik een familie hun tv-kijk-tijd op papier bij te houden. Zij zijn gewone zevendedags adventisten, hebben een tv in de huiskamer en denken het tv-kijken aardig onder controle te hebben, vooral voor de jongere kinderen van het gezin. De moeder glimlachte en zei: "Oh, je kunt beter iemand anders vragen, want wij kijken echt niet veel tv." Ik zei: "Dat is goed. U moet ik precies hebben." Zij kwamen er achter dat zij binnen één week tijd 32 uur tv keken, en zij zeiden nog wel "niet veel te kijken." Zoveel tijd wordt verbracht die anders aan een gezonde familieband besteed had kunnen worden. In hoeveel gezinnen wordt de tv afgezet wanneer er bezoek komt? Hoeveel goede vrienden worden uitgenodigd tijdens de ‘belangrijke’ tv-programma’s? Het is vreeemd dat we altijd tijd vinden voor de dingen die voor ons belangrijk zijn. Ik denk ook aan verschillende christelijke organisaties of instituten. Daar wordt elke dag met een wijding begonnen. De medewerkers denken dat het werk dat zij doen de boodschap van God vooruitbrengt. Zij dragen de veranwoordelijkheid waar zij zijn en voor wat zij doen. Maar zij hebben ook een tv in hun lobby. En velen van hen die hun leven aan God en Zijn dienst gewijd hebben kunnen de dag niet doorkomen zonder dat zij elke dag tussen de middag een populaire soap opera gekeken hebben.

Vrienden, er gebeurt iets met ons, en wij laten het met ons gebeuren. We hebben raadgevingen en instructies gekregen. We kijken om ons heen en zien wat er met onze samenleving en met onze families gebeurt, en toch zeggen we, zittende in onze christelijke kerkbank: "Alles is ok, ik heb het aardig onder controle, tv beheerst mijn leven niet." Waar trekt u de lijn? Ik daag een ieder van u vandaag uit eerlijk uzelf te onderzoeken om uit te vinden of de tv uw leven beheerst of dat u controle heeft over de tv.

"Kiest u heden wien gij dienen zult." Jozua 24:15

"Satan verzocht de eerste Adam in het paradijs en Adam redeneerde met de vijand, waardoor hij hem een voordeel verschafte. Satan oefende zijn macht om te hypnotiseren uit over Adam en Eva, hij probeerde deze macht ook over Christus uit te oefenen. Maar nadat het Woord uit de Schrift was aangehaald, wist Satan dat hij geen kans had om te overwinnen." Bijbelkommentaar, 7BC, p. 1081

"In de belangrijke eindstrijd zal Satan dezelfde gedragslijn volgen, dezelfde geest openbaren en zich voor hetzelfde doel inzetten als in de vorige eeuwen. De geschiedenis zal zich herhalen, met dit onderscheid dat de komende strijd zal worden gevoerd met een hevigheid die de wereld nog nooit heeft gekend. De misleidingen van Satan zullen sluwer en zijn aanvallen vastberadener zijn. "Ware het mogelijk [hij zou] de uitverkorenen verleiden." Mark. 13:22" GS p. 15
Tv conditioneert onze geest geleidelijk aan, zodat Satan zijn hypnotische macht over ons kan uitoefenen en uiteindelijk onze wil over kan nemen. De grote strijd tussen Christus en Satan is een strijd om onze wil. Christus verlangt ernaar dat wij onze wil gewillig aan Hem overgeven, en Satan zint erop hem te pakken te nemen zodra hij een mogelijkheid ziet. Aan wie en wat geven wij onze tijd? Vergeet niet dat alles invloed op onze geest heeft, ten goede of ten kwade. Bedenk de bijbeltekst 2 Kor. 3: 18 "By beholding we are changed into the same image." KJ (Door hetgeen waarop zij zien worden wij veranderd naar hetzelfde beeld.)

Bron: Artikel: Pilgrim’s Rest – Beersheba Springs, TN 37305